De auto die vloog

Het verhaal

Arjan had drie wielen, een koplamp en gele en groene verf. Hij hoorde bij de grootste familie van heel Delhi. Overal waar Arjan kwam waren broers, zussen, tantes, ooms, neven en nichten. “Rijd voorzichtig” Toeterde ze. “Natuurlijk” Toeterde hij terug.

Arjan werkte hard, dag en nacht. Vrrrr-vroem-tuka-tuk, deed hij de hele dag. Vrrrr-vroem-tuka-tuk! Hij klaagde nooit omdat autowallah Siem ook hard werkte. Siem had oude botten die hem pijn deden. Hij versierden Arjans dashboard met plastic bloemen en foto’s van filmsterren. Hij bluste Arjans dorst met schoon gas, zelfs als de rijen lang waren. En als Arjans dak stuk was, verloor hij geen tijd en liet hij hem maken.

Arjan vond het leuk om hele families naar de markt te vervoeren. Zijn hart zong als de toeristen de driewieler kozen en niet een gewone auto. Hij vond het geweldig om met Siem te rusten in de schaduw van de grote boom.

Arjan was nooit moe van de glamour van het Theater in het donker. Hij vond het geweldig om buiten te staan bij het trein station, en de groepen mensen die langs kwamen na de voetbal wedstrijd. Het leven was goed, en Arjan wist dat hij niets verder had te wensen.

Maar stiekem, wenste Arjan voor meer. In het geheim, wilde de hij vliegen. Hij wilde helikopter bladen! Dacht Arjan. Die zouden draaien boven zijn dak. Sien zou zijn sjaal om zijn hoofd doen, en de einden zouden wapperen in de wind. En daar zouden ze gaan. Vrrrr-vroem-tuka-tuk in de lucht!

Maar Arjan wist, dit was alleen maar een droom. Een auto met helikopter bladen zou het zelfde zijn als een olifant met vleugels, of een trein die de lucht in vloog als een raket, met alle treinstellen erachter.

Op een hete dag, was Arjen aan het wachten in een mengelmoes van verkeer op een drukke kruising. Achter Siem zat een grijze vrouw in een saaie maar goed zittende jurk. Vrrr-vrrr-vrrrr

Een vervelende jongen liep tussen de auto’s door om water te verkopen. Zijn ogen glommen als gepolijste stenen en bood een fles bevroren water aan. “Mevrouw? Heel koud… Heel goed… Magie.” De vrouw lachte. “Magie?” De jongen schudden zijn hoofd zo hard dat Arjan dacht dat die eraf zou vallen.

“We kunnen wel een beetje magie gebruiken.” Zei de vrouw. Ze pakte wat geld en nam twee flessen aan van de jongen. Gelijk gaf ze er eentje aan Siem.

Siem glimlachte breed, en liet zijn vieze tanden zien. Hij dronk het snel en het verkeer verdween. “De magie werkt al” Zei Siem voor de grap. De vrouw dronk het ook en knoeide een beetje op Arjan omdat ze vooruit gingen. Vrrrr-vroem-tuka-tuk ging Arjen, toeterend een vrolijk gedag naar een van zijn broers.

Zo snel als ze vooruit gingen voelde Arjan dat zijn wielen lichter worden. Het verkeer ging aan de kant voor hem en zij reden erdoor.

Verbaast dat iedereen aan de kant ging, keek Siem de vrouw aan in de achteruitkijkspiegel. “Ja, heel erg magisch mevrouw!” Nu heeft de jurk van de vrouw een prachtige glans, en het was borduurt met een gouden draad. “Magie…” mompelde ze.

Arjans wielen gingen de lucht in. Omhoog, omhoog gingen ze. Vrrrr-vroem-tuka-tuk… omhoog omhoog omhoog! En er waren geen helikopter bladen om hem te helpen. Magie, dacht Arjen. Het is auto magie!

Een groep vogels kwam langs. En zijn koplamp scheen met vreugde.

Arjan vloog hoog boven het stadion en de stadpoort. Hij keek uit op de tombe, de rivier en de glorieuze tempel. Hij zag een gigantisch web van wegen, als een gekkenwerk van een spin.

Met openogen begon Siem het uitgeschreeuwde van lol. Hij had het stuur niet meer vast, en hij hoefde geen auto’s meer te ontwijken.

De vrouw zag dat ze een prachtige jurk aan had. “Meneer” zei ze, kijkend in de achteruitkijkspiegel. “Uw gezicht!” Toen Siem zichzelf bekeek, zag hij dat hij het gezicht had van een filmster. En zijn tanden waren wit en zijn huid strak. “We moeten meer water drinken” zei hij.

Maar wat zijn we aan het doen? Dacht Arjen. Waar gaan we heen? Wat ben ik, ben ik niet meer bestuurd? Nooit had Arjen zich zo vrij gevoeld. Maar ook nooit zo verloren. In de wereld die hij kende, elke reis had een rede, elke bestemming was tijdelijk.

In uitgestrekte stilte boven alle ronkende auto’s, Arjan miste de wegen van zijn leven, vol met auto’s, motoren en bussen. Beneden zag hij zijn familie aan het werk, gele stipjes die glommen als munten.
Arjan miste zelfs de drukte aan mensen, die allemaal ergens wilde aankomen. Plaatsen om naar toe te gaan, Vrrrr-vroem-tuka-tuk.

De vrouw keek naar beneden en dacht aan de leuke dingen beneden. Dan was het makkelijk om de glans van haar jurk te vergeten. I ging mijn dochter en kleinkinderen bezoeken, bedacht ze. Ze zullen op mij wachten. Zij zijn de echte magie in mijn leven.

Nu was Siem zijn filmsterren hoofd al kwijt. Waar kan hij het voor gebruiken, dacht hij. Toen hij alleen hier voor had gewenst. Nu wilde Siem het comfort van zijn eigen huid.

Arjans koplamp was minder fel gaan schijnen. Hij voelde richtingloos. Hij kon Siems gedachten lezen. Hij kon het gevoel van de vrouw voelen. Lager en lager vloog hij. De stad gaf warmte af. Hoe dichterbij Arjan kwam, hoe meer energie het hem gaf.

Siem was weer druk, drinkend in de herkenbare magie van de stad. Elk bord en elke bocht sprak hem aan. Snel kon hij zichzelf weer herkennen. Hij wist waar hij heen ging. Hij was er al. De vrouw haar jurk werd weer saai, maar haar gezicht was fris. Terug op de aarde waren ze gekomen. Arjans wielen raakte het warme asfalt en zijn motor zuchtte van opluchting. Vrrrr-vroem-tuka-tuk…
“Rijd voorzichtig” toeterde een broer op de hoek van de straat.

De kleinkinderen van vrouw zwaaide vanuit het boven raam. Ze stapte uit en gaf Siem het geld. “Auto! Auto! Auto!” Arjan hoorde het wonderschone gehuil van een vreemde.
Elke rit zou nieuw zijn, een onderdeel van zijn eindeloze reis, vol verrassingen.