Roodkapje

Het verhaal

Er was eens een lief meisje dat altijd een rood mutsje met een kapje droeg, en daarom werd ze door iedereen Roodkapje genoemd.

Op een dag zei haar moeder: "Oma is ziek. Breng haar dit mandje met lekkers, maar blijf op het pad en praat onderweg met niemand."

Roodkapje beloofde het en ging op weg door het bos.

Maar al snel kwam ze een wolf tegen.

Hij was groot en sluw, maar hij deed heel vriendelijk.

"Dag Roodkapje," zei de wolf met een gladde stem. "Waar ga je naartoe?"

Roodkapje, die nog niet wist hoe gevaarlijk een wolf kon zijn, vertelde het eerlijk:

"Ik ga naar oma, die ziek is, aan de andere kant van het bos."

De wolf bedacht meteen een list.

"Kijk eens wat een mooie bloemen hier staan," zei hij vriendelijk. "Pluk er een paar voor je oma."

Terwijl Roodkapje bloemen plukte, rende de wolf zo snel hij kon naar het huisje van oma.

Oma hoorde de voetstappen, en ze vertrouwde het niet.

Gauw verstopte ze zich in de kast.

De wolf kroop in haar bed, trok de muts over zijn oren en deed alsof hij oma was.

Toen Roodkapje aankwam, vond ze oma er nogal vreemd uitzien.

"Oma, wat heeft u grote oren!"

"Dat is om je beter te kunnen horen."

"Oma, wat heeft u grote ogen!"

"Dat is om je beter te kunnen zien."

"Maar oma, wat heeft u grote tanden!"

"Dat is om..."

En de wolf sprong uit bed!

Roodkapje gilde het uit en rende naar de deur.

Gelukkig liep er net een jager voorbij, die haar hoorde schreeuwen.

Met grote stappen kwam hij het huisje binnen en zwaaide met zijn geweer.

De wolf schrok zich een ongeluk, sprong door het open raam naar buiten en holde het bos in.

Zo ver mogelijk weg.

En niemand heeft hem ooit nog teruggezien.

Toen kwam oma veilig uit de kast tevoorschijn.

Een beetje bibberig, maar ongedeerd.

Roodkapje viel haar om de hals.

Samen met de jager dronken ze warme thee en aten ze van het lekkers uit het mandje.

En Roodkapje had haar les geleerd.

Voortaan bleef ze netjes op het pad en praatte ze onderweg met niemand.

Precies zoals haar moeder gezegd had.