Het verhaal van Tom Kitten

Het verhaal

Er waren eens drie kleine poesjes. Ze heetten Mittens, Tom Kitten en Moppet.

Ze hadden ieder een prachtig bontjasje van zichzelf. Ze rolden over de drempel en speelden in het stof.

Op een dag verwachtte hun moeder, mevrouw Tabitha Twitchit, deftige gasten voor de thee. Daarom haalde ze de poesjes naar binnen om hen te wassen en aan te kleden.

Eerst boende ze hun snoetjes. Dit is Moppet.

Daarna borstelde ze hun vacht. Dit is Mittens.

Vervolgens kamde ze hun staarten en snorharen. Dit is Tom Kitten.

Tom was erg ondeugend. Hij krabde.

Mevrouw Tabitha trok Moppet en Mittens schone schortjes en mooie kraagjes aan. Daarna haalde ze allerlei keurige maar ongemakkelijke kleren uit een ladekast om haar zoon Tom aan te kleden.

Tom Kitten was behoorlijk dik en hij was flink gegroeid. Er sprongen verschillende knopen van zijn kleren.

Zijn moeder naaide ze er weer aan.

Toen de drie poesjes klaar waren, stuurde mevrouw Tabitha hen naar buiten. Dat was niet zo verstandig. Ze wilde hen uit de weg hebben terwijl ze warme toast met boter maakte.

"Houd jullie kleren schoon, kinderen," zei ze. "Loop op jullie achterpoten. Blijf uit de buurt van de vieze ashoop, de kip Sally Henny-Penny, de varkensstal en de Waggeleenden."

Moppet en Mittens waggelden onzeker over het tuinpad. Al snel stapten ze op hun eigen schortjes en vielen voorover op hun neus.

Toen ze weer opstonden, zaten er groene vlekken op hun kleren.

"Laten we op de rotstuin klimmen en op de tuinmuur gaan zitten," zei Moppet.

Ze draaiden hun schortjes achterstevoren en huppelden omhoog. Moppets witte kraagje viel op de weg.

Tom kon in zijn broek onmogelijk springen terwijl hij op zijn achterpoten liep. Stapje voor stapje klauterde hij over de stenen. Hij brak varens en verloor links en rechts knopen.

Toen hij boven op de muur aankwam, hing zijn hele pak uit elkaar.

Moppet en Mittens probeerden hem weer netjes te maken. Zijn hoed viel af en de rest van zijn knopen sprong los.

Terwijl ze daarmee worstelden, klonk er: tip tap, peddel stap!

Drie Waggeleenden kwamen achter elkaar over de harde weg aangewaggeld. Ze marcheerden keurig in de maat.

Tip tap, peddel stap. Tip tap, waggel stap.

Ze bleven in een rij staan en keken naar de poesjes. Hun oogjes waren klein en ze zagen er verbaasd uit.

De twee eendendames, Rebekka en Jemima Waggeleend, raapten de hoed en het kraagje op. Ze zetten die zelf op.

Mittens moest zo hard lachen dat ze van de muur viel.

Moppet en Tom klommen achter haar aan. Onderweg gleden de schortjes en de rest van Toms kleren uit.

"Kom, meneer Waggeleend," zei Moppet. "Help ons Tom aan te kleden. Maak zijn knopen eens vast."

Meneer Waggeleend kwam langzaam en zijwaarts dichterbij. Hij raapte alle kledingstukken op.

Maar hij trok ze zelf aan.

Ze pasten hem nog slechter dan Tom Kitten.

"Wat een prachtige ochtend," zei meneer Waggeleend.

Samen met Jozefien en Rebekka wandelde hij de weg op. Ze liepen weer keurig in de maat.

Tip tap, peddel stap. Tip tap, waggel stap.

Toen kwam mevrouw Tabitha de tuin in. Ze vond haar poesjes zonder kleren op de muur.

Ze tilde hen naar beneden, gaf ieder een tik op de billen en nam hen mee naar huis.

"Mijn gasten kunnen ieder moment komen en jullie zien er niet uit. Wat gênant," zei mevrouw Tabitha.

Ze stuurde de poesjes naar boven. Tot mijn spijt vertelde ze haar gasten dat ze met mazelen in bed lagen.

Dat was niet waar.

Integendeel, ze lagen helemaal niet in bed. Nog geen klein beetje.

Boven klonken wonderlijke geluiden. Die verstoorden de deftige rust van het theebezoek.

Ik denk dat ik ooit een groter boek zal moeten maken om meer over Tom Kitten te vertellen.

En de Waggeleenden?

Die liepen regelrecht een vijver in.

De kleren dreven meteen van hun lijf, want er zaten geen knopen meer aan.

Meneer Waggeleend, Jozefien en Rebekka zoeken er tot op de dag van vandaag naar.