Het verhaal van Benjamin Konijn

Het verhaal

Op een ochtend zat een klein konijntje op een heuvel. Hij keek uit over het landschap.

Hij zag meneer en mevrouw McGregor in een rijtuig wegrijden. Meneer McGregor droeg zijn beste jas en mevrouw McGregor haar mooiste muts.

Het konijntje was Benjamin Konijn.

Hij gleed langs de oever naar beneden en sprong op de weg. Hup, hup, hup ging hij, helemaal naar de grote dennenboom.

Onder de boom woonde zijn tante, mevrouw Konijn. Zij was weduwe. Ze verdiende haar brood met breien. Ze maakte konijnenwanten en wollen polswarmers. Ook verkocht ze kruiden, rozemarijnthee en lavendel.

Benjamin liep zonder te kloppen naar binnen. Hij vond zijn tante niet thuis. Alleen zijn neef Pieter zat er, met een rode zakdoek om zich heen geslagen.

Pieter zag er treurig uit. Hij had geen jas en geen schoenen meer.

Benjamin vertelde dat meneer en mevrouw McGregor weg waren. Hij nam Pieter mee naar buiten. Samen beklommen ze de heuvel en keken naar beneden.

In de tuin van meneer McGregor stond een vogelverschrikker. Aan de stok hingen Pieters mooie blauwe jasje en zijn schoentjes.

Pieter wilde eigenlijk helemaal niet terug naar die tuin. Maar Benjamin zei dat ze de kleren makkelijk konden ophalen nu meneer McGregor weg was.

Ze gingen naar de achterkant van het huis. Daar stond een perenboom tegen de tuinmuur. Ze klommen in de boom en lieten zich voorzichtig naar beneden zakken.

De tuin zag er nog net zo uit als de dag ervoor. De poes zat bij de vijver en keek naar de goudvissen.

Pieter en Benjamin liepen op hun tenen achter een paar lage struiken langs.

Ze kwamen bij de vogelverschrikker. Door de regen waren Pieters jasje en schoenen gekrompen. Ook zaten er kleine muisjes in de zakken. Ze hadden een nest gemaakt van de zakdoek die Pieter daar had achtergelaten.

Pieter joeg de muisjes weg en trok zijn kleren aan. Ze zaten behoorlijk strak.

Benjamin vond een rode zakdoek waarin meneer McGregor uien had gedragen. Hij vouwde hem open en begon er uien in te leggen.

Pieter werd steeds zenuwachtiger. Hij wilde naar huis.

Maar Benjamin was niet bang. Hij nam een hap van een slablad en ging op de zakdoek zitten.

"De weg terug gaat makkelijker als we wat eten meenemen voor je moeder," zei hij.

Ze knoopten de zakdoek dicht. Het was een zwaar pakket. Samen droegen ze het tussen zich in.

Op weg naar de perenboom liepen ze onder een kersenboom door. Een paar muizen zaten op de grond kersenpitten open te kraken. Ze hadden de pitten overal neergelegd.

Benjamin gleed uit. De uien rolden alle kanten op.

Toen hoorden de konijntjes een zacht geluid achter zich.

Het was de poes.

Pieter en Benjamin renden onder een grote mand. De poes stak haar poot eronder, maar kon hen niet bereiken. Daarna ging ze boven op de mand zitten.

Ze bleef daar vijf volle uren zitten.

Pieter en Benjamin zaten gevangen. Ze konden niets anders doen dan wachten.

Ondertussen kwam Benjamins vader langs. Meneer Wollepluis was op zoek naar zijn zoon. Hij droeg een klein schakelaartje van een tak en rookte een pijp.

Hij vond de voetsporen van de konijntjes bij de perenboom. Hij volgde ze door de tuin en zag de poes boven op de mand.

Meneer Wollepluis rende recht op haar af. De poes schrok zo dat ze van de mand sprong. Hij joeg haar de kas in en sloot de deur.

Daarna tilde hij de mand op.

Pieter en Benjamin kwamen bevend tevoorschijn.

Meneer Wollepluis keek heel streng naar zijn zoon. Benjamin kreeg een paar tikjes met het takje omdat hij zonder toestemming naar de tuin was gegaan.

Toen nam meneer Wollepluis de uien en de konijntjes mee naar huis. Benjamin zat veilig onder zijn arm. Pieter huppelde ernaast.

Later kwamen meneer en mevrouw McGregor terug. Ze waren verbaasd toen ze overal uien zagen liggen.

"Ik heb die poes toch niet in de kas opgesloten?" zei meneer McGregor.

"En de vogelverschrikker is zijn kleren kwijt!"

Thuis was moeder Konijn dolblij dat Pieter zijn jas en schoenen terug had. Ze vergaf hem.

De uien werden aan het plafond gehangen, waar ze konden drogen.

En Benjamin bleef die avond heel dicht bij zijn vader.