De gelaarsde kat

Het verhaal

Een arme molenaar liet bij zijn dood maar weinig na.

De oudste zoon kreeg de molen, de tweede de ezel, en de jongste kreeg alleen de kat.

"Wat moet ik nu met een kat?" zuchtte de jongste teleurgesteld.

Maar dit was geen gewone kat.

"Wees maar niet bedroefd, baas," zei de kat, die kon praten. "Geef mij een paar laarzen en een zak, en je zult zien dat je beter af bent dan je denkt."

De jongen vond het maar vreemd, maar hij gaf de kat toch wat hij vroeg.

De kat trok de laarzen aan, gooide de zak over zijn schouder en stapte zelfverzekerd het bos in.

De slimme kat ving het mooiste wild, konijnen en patrijzen.

Die bracht hij als geschenk naar de koning.

"Dit stuurt mijn meester, de markies van Carabas," zei hij beleefd.

Hij verzon die deftige naam ter plekke voor zijn arme baas.

De koning was blij met de geschenken, die de kat dag na dag bleef brengen, en raakte nieuwsgierig naar die edelmoedige markies.

Op een dag hoorde de kat dat de koning met zijn dochter langs de rivier zou rijden.

Snel bedacht hij een plan.

"Baas, ga in de rivier zwemmen en vertrouw verder op mij."

De jongen deed het.

Toen de koets eraan kwam, riep de kat: "Help! Mijn meester, de markies van Carabas, verdrinkt!"

De koning herkende de naam meteen, liet zijn dienaren de jongen redden en gaf hem prachtige kleren.

In dat deftige gewaad zag de arme molenaarszoon er opeens uit als een echte edelman.

De prinses keek hem vol bewondering aan.

De kat rende vooruit.

Hij kwam langs grote velden en zei tegen de boeren: "Als de koning vraagt van wie dit land is, zeg dan: van de markies van Carabas."

En zo gebeurde het.

Overal waar de koets reed, hoorde de koning dat het rijke land toebehoorde aan de markies.

Wat was die markies toch voornaam!

Ten slotte kwam de kat bij een groot kasteel, waar een gevaarlijke reus woonde.

En al dat land was eigenlijk van hém.

De kat had gehoord dat de reus kon toveren.

"Is het waar," vroeg de kat slim, "dat u zich in elk dier kunt veranderen? In een leeuw bijvoorbeeld?"

"Natuurlijk!" pochte de reus.

Met een knal veranderde hij in een brullende leeuw.

"Indrukwekkend," zei de kat. "Maar in iets kleins lukt vast niet, een muis bijvoorbeeld?"

"Een muis? Een fluitje van een cent!" riep de reus.

En hup, daar stond een klein grijs muisje.

Op datzelfde moment joeg de kat het muisje het kasteel uit.

Het vluchtte als de wind het bos in en kwam nooit meer terug.

Toen de koets aankwam, heette de kat iedereen welkom op "het kasteel van de markies van Carabas".

De koning was zó onder de indruk dat hij zijn dochter aan de jongen ten huwelijk gaf.

En zo werd de arme molenaarszoon, dankzij zijn slimme gelaarsde kat, een rijke en gelukkige edelman.